Zo begon mijn meest legendarsiche nieuwjaarsbrief. Ik was jong en op van de zenuwen en had hem dus vanbuiten geleerd. Als 5-jarige was mijn aandacht vooral gefocusd op het ogenblik net na de voordracht, namelijk het ontvangen van een cadootje van oma en opa. Tijdens mijn moment de gloire trok ik echter zo’n gezicht dat de hele familie (toen toch al zo’n 25 man in omvang) zich nog steeds een deuk lacht als bovenstaande gevleugelde woorden worden aangehaald.
Maar dat was niet de reden van dit schrijven. Het was de eerste maal dat Mijn Meest Dierbare en ik Kerst en Nieuw in ons nieuwe thuisland doorbrachten, ver weg van familie en vrienden (het bezoek van haar verwekkers even buiten beschouwing gelaten). En ik miste het toch een beetje, die hele heisa om een geboorte van meer dan 2000 jaar geleden en dan al dat vrolijk doen omdat ooit iemand vond dat op 1 januari de cirkel rond was. Het was de derde of de vierde keer sinds ons vertrek dat ik het gevoel had iets te missen, na KV, alternatief nieuwjaar en Ruddervoorde.
Ach wat, come’s with the job. Net zoals een blitsbezoek aan Beiroet en Damascus. Kan ik mee leven…
Ken dat gevoel, maar als je het dan ineens na 6 jaar opnieuw mag beleven en dan is het een fantastisch gevoel. En ben je ook de enige die plots uitkijkt om op Nieuwjaar bij de hele familie langs te gaan om champagne te drinken (lees: fruitsap) en toastjes te eten…
Door:Jill op4 januari 2010
op9:29 pm