Van wacht

Zij op haar werk, ik op mijn werk, allebei ‘on call’. Daar zaten we dan, op café. We zouden bijpraten, maar de vier GSMs op tafel losten mekaar mooi af. De volgende keer gaan we leggen we eerst onze duty-kalenders naast elkaar alvorens af te spreken.

Olé CO2

Ik had deze ochtend het genoegen het hoofd van onze missie te vervangen op een feestelijke aangelegenheid in het Brusselse stadhuis op de Grote Markt van onze hoofdstad.

Toen ik de Grote Markt opwandelde stond het daar vol Audis, BMWs, Mercedessen en andere dikke bakken van allerhande hoogwaardigheidsbekleders. Zo ook de wagen van de Senaatsvoorzitter, de P001. In deze tijden van ecologie en Don Kyoto vind ik het wel frappant dat de man met de wagen naar de grote markt afzakt, ‘t is potverdorie maar 700m van zijn ambtswoning.

Kadootje

Dan ga je al eens op bezoek bij vrienden om de positieve uitkomst van de nieuwe job te vieren, krijg je er een kadootje van de dochter des huizes bovenop.

Er is deze nacht een nieuw snelheidsrecord gevestigd…

Inhaalmanoeuvre

Tja, ‘t ligt hier al een tijdje stil, maar dat is bij deze weer rechtgezet.

Taalgroepen???

Mijn krant schrijft: “In de jaren zestig en zeventig was Nederlandse popmuziek echt groot in Vlaanderen. Maar vandaag hebben beide taalgroepen weinig tot geen interesse in elkaars popmuziek.”

Taalgroepen? Hallo! Last time I checked, werd in Vlaanderen en Nederland nog steeds dezelfde taal gesproken, zijnde het Nederlands. We hebben ons zelfs verenigd in een unie. Er is inderdaad een verschillende tongval, maar dat verschillende taalgroepen noemen, is naar mijn mening een brug te ver. Gaat men nu ook al aan communautaire stokebrand doen bij onze Noorderburen? Men spreekt in het Verenigd Koninkrijk en de Vernegde Staten van Amerika toch ook allebei Engels, elk op zijn manier.

Buur

Terwijl de eerst Spaanse vreugdekreten het plein onder ons vullen, blijft mijn nieuwe, maar tijdelijke overbuur onbeduusd voor zich uitstaren.

 

Couleur Café

Eind juni. In Brussel, net over het kanaal tegen Molenbeek, stijgen de exotische geuren, zwoele klanken en unieke sfeer weer drie dagen boven de terreinen van Tour&Taxis uit. Couleur Café vond er voor de negentiende keer plaats. Helaas duurde mijn CC ervaring dit jaar maar één dagje, in plaats van drie.

Couleur Café heeft voor mij zo zijn eigen rituelen. Een bekende line up of niet, ik probeer elk jaar opnieuw van de partij te zijn. En elk jaar opnieuw ontdek ik er nieuwe groepen. Dit jaar was dat niet anders: Monsoon is de uitverkorene. Nee, niet die afgelekte Duitse kleuters, maar een echt Brussels rockgroepje dat op zaterdagnamiddag de zeilen van de tent speelde (bij gebrek aan pannen en een dak).

Meestal is er ook één of meerdere bands die ik zeker wil zien. Ook dat was niet anders: Arsenal sloot af in de fiestatent, en hoe. De fiësta was dik in orde. Ik ben er overigens zeker van dat Scherptediepte helemaal akkoord zal gaan met E. haar statement: “Wat een moordgriet.”

De laatste, maar daarom niet minder belangrijke traditie, bevindt zich eerder op culinair vlak. Couleur Café is elk jaar opnieuw een streling voor reuk- en smaakpapillen en een hel voor de eeuwige twijfelaar. Eten we Ethiopisch of Libanees of Colombiaans of Spaans of Marrokaans of Laees (van Laos?) of … Keuze zat dus. Na lang wikken en wegen, veel twijfelen en vooral watertanden, werd het dit jaar Ethiopisch, met een Argentijns voorgerechtje. Héél lekker dus.

Vergaderzaal

Om professionele redenen trek ik af en toe naar London, waar de hoofdzetel van mijn werkgever gevestigd is. Zo ook nog vorige week. We hadden er een briefing over de prioriteiten voor de komende maanden binnen het Europese kader, het Franse voorzitterschap in het bijzonder.

Beetje saai? Misschien, hoewel ik dit zelf eerder zou tegenspreken. Het kader daarentegen was echt ’stunning’. De vergadering vond plaats in Carlton Gardens, op een boogscheut van de Londonse mall, die Trafalgar Square met Buckingham Palace verbindt.
Carlton Gardens zijn nog de residentie geweest van Lord Palmerston, legendarisch voor zijn quote, met dank aan Professor Coolsaet. Maar misschien nog belangrijker is dat Generaal Charles de Gaulle zijn hoofdkwartieren hier had gevestigd tijdens WOII.
Een interessante plek om weg te dromen tijdens een vergadering of te netwerken met collega’s over een goed glas wijn na de vergadering.

Van den agriculteur en den camioneur (II)

De gevreesde verkeerschaos bleef uit. Al het politionele machtvertoon bleek nergens voor nodig. De boeren en truckers genoten van een dagje Brussel alsof het een schooluitstap was. Door de vele waarschuwingen op voorhand was het beduidend rustig in de binnenstad.

’s Middags palmden de boeren het Muntplein in voor een gezellige en ludieke actie om de nadruk te leggen op hun grootste probleem: een te lage vergoeding voor hun producten, in tegenstelling tot de stijgende voedselprijzen. Ze deelden eieren, melk, appels en vleesbrochetjes uit om de consument te wijzen op hun probleem. Dit alles gesteund door grote affiches die stelden dat de boeren “Zout op hun patatten willen” of “niet werken voor een appel en een ei.”

Op de terugweg naar het werk liep ik plots in het midden van de Wetstraat, tegen “het verkeer” in. Dat verkeer was geheel afwezig want aan de Cinquantenaire stonden de Waalse boeren met hun tractoren, terwijl de truckers de Kleine Ring inpalmden wat alle verkeer tegenhield. Een surrealistisch beeld, die lege Wetstraat. Spijtig dat er geen camera bij de hand was.

Van den agriculteur en den camioneur (I)

Zelfs voor de deur van mijn werk staat een horde Friese ruiters geparkeerd. Er wordt duidelijk het ergste gevreesd, of zouden de vissers nog nazinderen?

Wordt vervolgd.